(Önsöz)

“Çocuk ve Şiddet” konusu, çocuk merkezli değil, çocuğun çevresi merkezli incelenmesi gereken bir konudur.

Sorunları gördüğümüz zaman, “Nerde bu Devlet?” demeyi çok seven bir milletiz. “Çocuk ve Şiddet” konusu bir “Devlet” sorunu değil, “Evlat” sorunudur.

Sorunun sebebi Devlet değil, ailedir. Her şeyin temeli ailede başlar. Şiddetin tohumunun ailede döllendiğini unutmamalıyız. Aile, şiddet tohumunu bazen elleriyle dikiyor çocuklarının zihnine. Bazen medya vasıtasıyla şiddet tohumlarının çocuklarının zihnine ekilmesine seyirci kalıyor. Anne baba çocuğunu bazen kendi elleriyle zehirlerken, bazen de zehirlenmesine engel olmama hatası yapıyor.

Allah (cc) katil çocuk yaratmaz. Doğuştan katil insan yoktur. Öyleyse insanın yetişme sürecini gözden geçirmeye mecburuz. Kim, nerde, hangi hataları yapıyor da, bir melek kadar tatlı ve masum olan bir bebek, katil olabiliyor büyüy

ünce.

İlk çalışmam olan “Çocuk Eğitiminde 33 Hata”  kitabının önsözünde, Bu dünyada bana bir “melek” gösterin deseler, bir çocuğun yüzüne bakın derim. O saf, o masum, o günahsız yüz melekten başka neye benzetilebilir ki? diye başlamıştım.

Melek kadar masum, melek kadar tatlı, melek kadar günahsız olarak dünyaya gelen bir çocuk, “Anne katili” olabilecek kadar canileşebiliyorsa, bizler çocukları suçlamadan önce yetişme sürecini sorgulamalıyız.

Cinayetin her türlüsü kötüdür. Ancak “Anne katili” çocukların sayısının artması herkesi düşündürmeli. Annesine el kaldıran bir genci hangi kanun hangi emniyet müdürü hangi yasalarla zapt edebilir? Anne – baba en önemli duvardır. O duvar yıkılırsa, yıkıntının altında sadece anne baba kalmaz.

Sabır ve Merhamet Eğitimi

Cezaevlerinde verdiğim konferanslar, mesleğime bakış açımı değiştirmeme sebep oldu. Hayatları mahvolmuş gencecik insanların karşısında konuşurken kendimi tuhaf hissettim.

Birçoğu anlık öfke patlaması yüzünden içeride yatıyordu. Bir anlık sinirle arkadaşını bıçaklayan, silahla öldüren gençlerin hayatı mahvoluyor. Kimi darptan, kimi cinayetten, kimisi de hırsızlık suçundan içerde yatıyor.

Ben öğretmenliğe başladığım zaman o gençlerin büyük bir kısmı ilköğretim ve lise öğrencileriydi. Ben kendimi ve öğretmenliğe bakış açımı sorguladım. Öğrencilerimi sabırlı ve / veya merhametli olmanın ne kadar önemli olduğunu öğretmek adına ne yaptığımızı sorgulamaya başladım.

Bir gence sabırlı olmayı öğretmek, ona Matematik öğretmekten daha önemli değil mi?

Bir gence merhametli olmayı öğretmek, ona Tarih ezberletmekten çok daha önemli değil mi?

Hırsızlık yaptığı için hapse düşen gençleri düşündüm. Alın teriyle helal para kazanma bilincini gençlere öğretmek için biz ne yapıyoruz?

Hapse düşen gençlerin bir kısmı içerde kendini sorgulayıp toparlıyor. Ancak sürekli cezaevlerinde çalışan arkadaşların söylediğine göre, önemli bir kısmı dışarı çıktıktan sonra tekrar suça bulaşıp içeri giriyor.

Suça bulaşmış çocukları / gençleri düzeltmek imkansız değil elbette. Ancak ne kadar zor, masraflı ve yıpratıcı bir süreç olduğunu sürekli mahkumlarla çalışan arkadaşlardan dinledim.

Bir insan suç işleyip cezaevine düşünce sadece kendisi mahkum olmuyor. Annesi, babası, kardeşleri, eşi ve çocukları da mahkum oluyor. Her cezaevi konferansına gidişimde, kapının önünde bekleyen insanların yüzlerine bakarım. Yetmiş yaşında bir anne sabahın ilk ışıklarıyla sıraya giriyor. Öğlene kadar soğukta, karda, yağmurda sıra bekliyor. Öğlen saatlerine yakın içeri giriyor. Birçok aramadan sonra evladını demir parmaklıklarının arasında görüyor. Yirmi dakikalık bir görüşmenin ardından gözyaşlarıyla dışarı çıkıyor.  Yine yetmiş yaşına dayanmış, elinde bastonuyla yaşlı babaları görüyorum cezaevi kapılarında. Evlatlarını birkaç dakika görmek için saatlerce sıra bekliyorlar.

Gencecik eşleri kucaklarında yavrularıyla görünce daha çok üzülüyor insan. Daha otuz yaşına bile gelmemiş, biri kucağında biri elinde iki çocuğuyla sabahın ilk ışıklarında sıraya giren eşler var. Birkaç dakika eşini görmek için saatlerce sıra bekliyor. Görüşmeden sonra o çocukların psikolojisi nasıl olur bilmiyorum.

Görüşmeden sonra dışarıdakilerin gözü yaşlı oluyor genelde. Ya içeridekiler? Annesini, babasını, eş ve çocuklarını yolcu edip koğuşlarına döndükten sonra gözyaşlarını saklamak için çok çaba sarf ettiklerini biliyorum.

Bir insanın suç işleyip cezaevine düşmesi, sadece suçu işleyen acı çektirmiyor. Sadece suçlu mahkum olmuyor. Tüm aile mahkumiyet hayatı yaşıyor adeta. Biri içerde mahkum, diğerleri dışarıda. Bu gözlemimi eşi içerde olan bir tanıdığımla paylaşınca, “Doğru diyorsunuz hocam! Biz bedenen dışarıdayız ama gönlümüz mahkum!” demişti.

Bu kitap çalışması suça bulaşmış, cezaevine girip çıkan insanları kurtarmanın formülleriyle dolu değil. Bu kitap çalışmasının asıl amacı, bugünün çocuklarını korumak.

“Bugünün çocukları yarınların mahkumu olmasın!” diye yazılmış bir kitap var elinizde.

“Anne katili nasıl yetişir?” başlığıyla kitabın yayınlanmış olmasının en önemli sebebi, anne cinayetlerinin şiddetin zirvesi olmasıdır. Zirveye dikkatleri çekerek, zirveye çıkan yoldaki eksikleri göstermek istedim.

Diğer kitaplarımdan bazı yazıları bu kitapta da yayınladım. Özellikle “Çocuklar Ayak İzlerinizi Takip Eder” kitabında yayınladığım “Çocuk ve Şiddet” konusuyla ilgisi olan yazılarıma, bu kitapta da yer verdim. Konu bütünlüğü açısından faydalı olacağını düşündüm.

Fikir, görüş, tavsiye, eleştiri ve değerlendirmeleriniz için www.saitcamlica.com sitesinden veyasaitcamlica@gmail.com adresinden bana yazabilirsiniz.

Faydalı olması temennisiyle…

Çocuk eğitiminde ödül ve ceza dengesi hep tartışılır. Çocuklara bir alışkanlık kazandırmak için, onlara ödül vermek mi daha doğru bir yöntemdir, ceza vermek mi?

Ödül vermeyi abartmanın yanlış olduğunu söyleyen uzmanlar da var. Cezanın daha etkili olduğunu iddia edenlerde var. Sürekli ödül karşılığı iş yapmaya alışan çocukların rüşvete alışacağı söylenir.

Ödül ve cezada “denge kurmak” her şeyden daha önemlidir.

Aile çocuğun verimli ders çalışması için gerekli olan fiziksel ve psikolojik ortamı hazırlamalı ve sorumluluk kazandırmalıdır. Aç birine her gün balık vermek yerine balık tutmayı öğretmek çok daha faydalı olacaktır.

2. Hedef: Yoğun bir şekilde ders çalışmasını sağlama

Yanlış Yöntem: Amaçsız bir öğrencinin ders başına oturması için bol bol “Ders çalış” sözünü kullanmak

Doğru Yöntem: Sürekli “Ders Çalış” sözünü kullanmak öğrencide bıkkınlık, aileye karşı olumsuz tutum geliştirme, aileyle çatışma gibi olumsuz davranışlar gelişmesine neden olacaktır. Öğrencinin “Hedef belirlemesine” yardımcı olunmalıdır.

Öğrenci, “Ne yapmak istediğini” bildikten sonra “Nasıl çalışması” gerektiğini de bilir. Aile çocuğunu çok iyi tanıyıp ona uygun bir hedef belirleyerek, bu hedef doğrultusunda planlı bir şekilde çalışmasını teşvik etmelidir.

3. Hedef: Çocuğumuzun iyi bir lise okuyup meslek sahibi olması ve hayatta başarılı olmasını sağlamaktır.

Yanlış Yöntem: “Komşunun çocuğu şu kadar net yaptı, sen niye yapmıyorsun.” vb. Beklenti içerisinde olan veliler genellikle çocuklarını başka çocuklarla karşılaştırırlar.

Doğru Yöntem: Başarıya götüren yol ve yöntemler farklı farklıdır. Komşunun çocuğu farklı bir yöntemle ders çalışır, öğrencinin dershanedeki arkadaşı farklı bir yöntemle ders çalışır. Çocuğumuzun da ders çalışması için tıpkı onlar gibi ders çalışması veya o çocuklardaki özelliklerin bizim çocuğumuzda da olmasını beklemek yanlış bir davranış olur.

“Bu sınavda şu kadar net yaptın, gelecek sınavda birkaç net arttırmanı bekliyorum” gibi ifadeler kullanın. Her birey özeldir. Hiçbir öğrenci başkalarıyla kıyaslanmaktan hoşlanmaz. Çocuğunuzu kendi gelişimi içinde değerlendirin ve ona göre yönlendirin.

4. Hedef: Öğrencinin televizyon bağımlısı olmamasını sağlamak

Yanlış Yöntem: Dizi veya maç seyrederken öğrencinin odasına gidip ders çalışmasını istemek

Doğru Yöntem: Yapmadığınız şeyleri çocuklarınızın yapmasını beklemeyin. Ders çalışma saatlerinde, öğrencinin televizyon seyretmesini istemiyorsanız sizin de o saatte televizyon seyretmemeniz veya en azından öğrencinin televizyonun sesinden rahatsız olmaması gerekir. Hayatın her alanında olduğunu gibi bu alanda da çocuğa model olunmalıdır. Davranışlar her zaman sözlerden daha etkilidir. Ayrıca öğrencinin mutlaka uygulanabilir bir programı olmalıdır. Program dâhilinde planlı ders çalışan bir öğrencinin neyi ne zaman yapacağı, hangi aktiviteye ne kadar zaman ayıracağı bellidir. Böyle bir durumda öğrenci hem daha verimli ders çalışacak hem de zamanını daha etkin ve faydalı kullanacaktır.

5. Hedef: Öğrenciye ders çalışma ortamı oluşturmak

Yanlış Yöntem: Öğrencinin odasına bilgisayar, televizyon, poster gibi dikkat dağıtıcı eşyaların bulunması, bu konuda öğrencinin tamamen özgür olması

Doğru Yöntem: Çalışma odasında bilgisayar ve televizyon mümkünse olmamalıdır. Olacaksa bile ders çalışılan saatlerde kesinlikle kapalı olmalıdır. Çalışma ortamının öğrenciye çalışmayı hatırlatacak onun ders çalışmaya motive olmasını kolaylaştıracak şekilde olması şarttır.

Aile bu konuda hassas olmalı, kontrol ailenin elinde olmalıdır. Öğrencinin en verimli ders çalışacağı yer, çalışma masasıdır. Bunun dışında yatarak veya yere uzanarak çalışması halinde öğrencinin dikkati bir süre sonra dağılır.

Mümkünse öğrencinin yatağı çalışma masasının önünde veya yanında değil, arkasında olmalıdır.

Öğrencinin çalışma ortamı dağınık olmamalıdır. Dağınık ortam, zihni dağıtıp, dikkati toplamaya engel olur. Öğrencinin sorumluluk sahibi olması için de odasını anne-baba değil, kendisi toplamalıdır.  

Çünkü böyle bir millet ne taklit ettiği milletin aynısıdır

ne de kendi milliyeti içinde kalabilir”

M. Kemal Atatürk

Ne Mutlu Türküm Diyene!!!! 

Ahmet Bey, sabah saat 7.00′de

*Casio**masa saatinin alarmıyla gözlerini açtı.

*Puffy** yorganını kaldırdı.

*Hugo Boss** pijamalarını çıkarıp

*Adidas** terliklerini giydi.

*WC** ‘ye uğradıktan sonra banyoya geçti.

*Clear** şampuan ve

*Protex** sabunuyla duşunu aldı.

*Colgate** ile dişlerini fırçaladı.

*BRAUN** ile saçlarını kuruttu.

*Bill’s** gömleğini ve

*Pierre Cardin** takımını giydi.

*Lipton** çayını içti.

*Sony** televizyonda medya özetlerini ve

*flash** haberleri izledi. *

*Citizen** kol saatine baktı. Aile fertlerine

*‘BYE’** deyip

*Hyundai** otomobiline bindi.

*Blaupunkt** radyosunu açarak,

*rock** müziği buldu. Ağzına bir

*Polo** şeker attı. Şehrin göbeğindeki

*Mega Center** ‘daki ofisine varınca,

*Toshiba** bilgisayarını çalıştırdı.

*Microsoft Excel’e** girdi.

*Ofisboy** ‘dan

*Nescafe** ’sini istedi. Saat 10.00′a doğru açlığını

yatıştırmak için

*Grissini **yedi. Öglen

*Wimpy’s Fast Food** kafeteryaya gitti. Ayaküstü,

*Coca Cola** ve **hamburgeri **mideye indirdi.

*Camel** sigarasını yakıp

*Star** gazetesini karıştırdı. Akşamüzeri iş çıkışı

*Image Bar’** a uğrayıp

*JB’** sini yudumladı, sonra köşedeki

*Shopping Center** ‘a uğradı. Eşinin sipariş ettiği

*Ariel** deterjan,

*Ace** çamaşır suyu,

*Palmolive** şampuan,

*Gala** tuvalet kağıdı,

*Sprite **gazoz ve

*Johnson** kolonyayı alarak kasaya yanaştı.

*Bonus** kartıyla ödemeyi yaptı.
Hafta sonu eşi Münevver’le

*Galleria** ‘ya giden Ahmet Bey,

*Showroom** ‘ları dolaşıp

*Kinetix** ayakkabı, *

*Lee Cooper blue jean** satın aldı.

Akşam evde bir gazetenin verdiği

*TV Guide** ‘a göz atan Ahmet Bey, kanallar arasında

*zapping** yaparak,

*First Class** ,

*Top Secret** ,

*Paparazzi** gibi programlar izledi. Aynı anda

*Outdoor** dergisini karıştırdı.

Uykusu gelen Ahmet Bey, televizyonu kapatıp yatak odasına geçerken, kendini mutlu hissetti.
** ‘Ne mutlu Türk’üm diyene!!!‘** diye gerindi ve uyudu.

www.saitcamlica.com